Obowiązkiem alimentacyjnym jest nie tylko dostarczanie środków utrzymania, ale również w miarę potrzeby także środków wychowania, opieki, dbania o rozwój fizyczny i umysłowy, wykształcenia i itp. Przede wszystkim jednak ten obowiązek roztacza się do zaspokajania normalnych, bieżących potrzeb w postaci: pożywienia, ubrania, mieszkania, leków itp. Jednak przy ustalaniu wysokości alimentów należy brać pod uwagę zarówno potrzeby uprawnionego (np. dziecka), jak i możliwości zobowiązanego (np. ojca). Czyli norma jest taka, że dzieci mają prawo żyć na takiej stopie, na jakiej żyją ich rodzice.

OBOWIĄZEK ALIMENTACYJNY RODZICÓW WOBEC DZIECI
Dziecko, które nie jest w stanie utrzymać się samodzielnie, ma prawo do alimentów od rodziców. Nie musi udowadniać, że znajduje się w niedostatku. Jednakże w sytuacji, gdy dziecko ma dochody (np. odsetki od kapitału, renta, wynagrodzenie) i one zapewniają mu prawidłowy rozwój fizyczny i umysłowy, to wówczas rodzice mogą zostać zwolnieni z obowiązku alimentacyjnego całkowicie lub częściowo. W sytuacji zaś, gdy rodzice dziecka nie mieszkają razem, a dziecko pozostaje pod opieką jednego z rodziców, którego wysokie dochody zapewniają właściwą egzystencję dziecka, to obowiązkiem drugiego rodzica jest udział w kosztach utrzymania i wychowania dziecka. Kwestia ewentualnej winy jednego z małżonków spowodowania rozbicia małżeństwa nie ma wpływu na obowiązek każdego z rodziców ponoszenia kosztów utrzymania dziecka. W przypadku, gdy rodzice z jakiś przyczyn nie są w stanie zaspokoić w całości lub w części potrzeb dzieci, wówczas obowiązek alimentacyjny w całości lub w części przechodzi na dalszych krewnych, tj. dziadków, a następnie, gdyby nie byli oni w stanie go wykonać, na rodzeństwo. Zarówno dziadkowie, jak i rodzeństwo zobowiązani są do alimentacji proporcjonalnie do swoich możliwości zarobkowych i majątkowych. Obowiązek ten trwa tak długo, jak długo dziecko nie jest w stanie samodzielnie się utrzymać ( dziecko studiujące- do czasu ukończenia studiów w zwykłym czasie).

Pozew o alimenty

 

PROCEDURA W SPRAWACH O ALIMENTY

1. Pozew o alimenty wnosi osoba uprawniona lub w jego imieniu przedstawiciel ustawowy. Pozew tez może złożyć prokurator lub organizacja społeczna. Pozew wraz z załącznikami składa się w sądzie rejonowym w miejscu zamieszkania dziecka (powoda) lub osoby zobowiązanej do alimentacji (pozwanego). Wyboru sądu dokonuje powód. Jeżeli pozwany nie ma miejsca zamieszkania w kraju, powództwo należy wytoczyć wyłącznie według miejsca zamieszkania powoda. Wszystkie dokumenty powołane jako dowody muszą zostać wymienione w spisie załączników. Do pozwu koniecznie też trzeba dołączyć jego odpis dla strony pozwanej oraz kserokopie załączników. Musimy pamiętać, że dokumenty stanowiące dowody należy składać do sądu w oryginałach lub urzędowo poświadczone.

2. W uzasadnieniu pozwu o alimenty dla dziecka trzeba przede wszystkim przedstawić informacje o osobie uprawnionej, zobowiązanej, zakres żądań. Każda z okoliczności musi zostać poparta konkretnym dowodem, np. zeznaniami świadków, dokumentami. W celu zapewnienia uprawnionemu niezbędnych środków utrzymania do czasu wydania wyroku sąd, na wniosek powoda albo z urzędu, może przyznać na ten okres alimenty w określonej wysokości. Później w wyroku może określić zupełnie inną wysokość alimentów.

3. Po wydaniu wyroku sąd nadaje z urzędu, niezależnie od zgłoszonego wniosku, rygor natychmiastowej wykonalności, (co do rat płatnych po dniu wniesienia powództwa, a co do rat płatnych przed wniesieniem powództwa za okres nie dłuższy niż trzy miesiące).
Stan prawny na 1.03.2011r.